Ervaringen

Pijnklachten in arm en nek

Pijnklachten in arm en nek

In januari 2005 ben ik naar de neuroloog geweest in verband met pijnklachten in mijn linkerarm en nek. Geleidelijk aan kwam er linkszijdig uitval in mijn linkerarm en been. Ook had ik geen kracht meer in mijn hand. Er werd geconcludeerd dat ik een dubbele nekhernia had. Een operatie was echter geen optie. Zelfs niet na een second opinion twee jaar later. In deze twee jaar heb ik veel bedrust gehad. Er stond een bed in de huiskamer en ik ben gestopt met mijn werk in de verzorging. Ook kreeg ik veel zware medicatie tegen de pijn.

Bij het onderzoek voor mijn second opinion in 2007 bleek ik nog een hernia te hebben op niveau C5 – C6 links. Wel is er in die tussentijdse periode veel geprobeerd om iets aan de pijnklachten van mijn arm en nek te doen, onder andere dus door zware medicatie. Maar mijn huisarts ging er niet mee akkoord dat niets mij verder kon helpen en daarom heeft hij mij doorgestuurd naar de pijnkliniek. Daar heb ik in drie jaar tijd zeker vijf behandelingen gehad. Vooral blokkades en facetdenifaties tussen mijn nekwervels. De pijn kwam doordat ik beschadigde zenuwen had en dit kwam omdat ze bekneld waren geweest door de hernia’s. Ook veroorzaakte dit dus de uitval van mijn linkerarm en been. Hierna heb ik ergotherapie gehad, om te leren leven met één arm. Ook ben ik een jaar behandeld door het revalidatie team van de pijnkliniek. In deze periode ben ik ook begonnen met Caesar therapie, op advies van mijn huisarts. Deze therapie kreeg ik bij het gezondheidscentrum Het Want in Franeker. Ik ben begonnen met de Caesartherapie omdat ik door de pijn en uitval van mijn linkerarm en been in een enorme voorkeurs houding was gaan lopen en zitten. Ook liep ik met behulp van een kruk. Verder was mijn linkerarm in deze tijd gevoelloos en tevens was de bewegelijkheid van mijn nek en schouders stroef. Mijn linkerarm zag er zeer dystrofisch uit. Ik ben een jaar lang twee keer in de week naar de Caesartherapeute geweest. En daar heb ik veel bereikt. Zo leerde ik onder andere mijn grenzen te bewaken. Teveel hooi op mijn vork nemen betekende in de regel twee stapjes terug en veel pijn. Ook leerde ik weer te lopen zonder kruk. Mijn evenwicht werd beter en ik slingerde niet meer als een dronkaard over de weg. Ook kon ik weer een hele avond blijven staan tijdens het zingen op het koor. Het lopen gaat tegenwoordig weer zo goed dat ik weer twee uur achter elkaar kan wandelen. Dit komt door steeds maar weer te oefenen en elke keer een paar minuten langer te lopen en dit minstens twee keer per week te doen. Maar na een jaar was er niet veel vooruitgang meer en zodoende ben ik op advies van de Caesartherapeute terecht gekomen bij J. Begeer voor met name N.M.T. therapie. Dit was in oktober 2008. Toen ik bij haar kwam had ik nog een dun, blauw handje en een dunne, koude arm. Ook kon ik mijn arm niet omhoog krijgen. Dit ondanks het feit dat ik in februari 2008 en april 2008 aan mijn beide handen ben geholpen aan een carpale tunnelsyndroom (CTS). Tevens gebruikte ik in deze tijd veel medicatie; Zaldiar (morfine bevattend), Lyrica, Amitryptiline en Topomax voor zenuwpijn. Ook kreeg ik Oxazepam voor het verslappen en ontspannen van de spieren in de nek en schouder. Tevens kreeg ik slaapmedicatie en hormonen. Verder had ik een te hoge bloeddruk en cholesterol. Zoals gezegd kreeg ik in oktober 2008 mijn eerste behandelingen van mevrouw J. Begeer. Zij zei direct dat er veel meer uit mijn situatie te halen was dan dat er tot nu toe was gebeurd. In overleg met haar ben ik ook begonnen met fysiotherapie. Om mijn nek los te maken en voor het bewegen van de spieren in mijn arm. De kennis van Jette in combinatie met haar enorme ervaring, met name in de revalidatie therapie, deelde zij met mijn fysio- en Caesartherapeute. De behandeling van Jette bestaat uit een combinatie van fysiotherapie, accupunctuur en N.M.T. Dit staat voor Neuro Modulation Technique. Wilt u hier meer van weten, ga dan naar de volgende link:  http://allergiepraktijk.info/category/tags/nmt . Dit is de website van Jette Begeer. In het begin wist ik niet wat ik van N.M.T. moest vinden. Ik ervaarde het eerst als iets zweverigs. Ik blijf toch een nuchtere Fries. Maar als er zoveel positiefs uit deze behandeling voortkomt, laat ik het mooi over mij heen komen. Begrijpen doe ik het nog niet helemaal, dus uitleggen is dan helemaal moeilijk. Maar één ding begrijp ik wel: ik ben vooruit gegaan!

Bij de tweede behandeling in november 2008 kon ik mijn linkerarm al boven mijn borst tillen. In januari moest ik weer voor controle naar het revalidatieteam van de pijnkliniek. Bij binnenkomst was de eerste vraag van de dokter waar mijn dystrofisch handje gebleven was. Mijn hand had namelijk weer een gezondere kleur gekregen. De bloeddoorstroming en zuurstofdoorstroming was enorm verbeterd. Zo sterk dus dat het de dokter direct opviel. In februari 2009 lukte het eindelijk om te stoppen met de hormonen. In mei 2009 ben ik in verband met de vakanties gestopt met mijn behandelingen bij Jette, maar ging ik wel door met fysio- en Caesartherapie. In september 2009 concludeerde mijn fysiotherapeut dat mijn herstel niet meer vooruitging, het herstel stagneerde. Hierna heb ik weer een afspraak gemaakt met Jette. Want ik “begeer beter” natuurlijk. In november zijn we weer begonnen met behandelingen en de verbeteringen zijn nu weer heel duidelijk. Het herstel neemt weer toe. Ik kan op dit moment met mijn linkerhand mijn neus weer aanraken. Ik ben gestopt met de pijnmedicatie voor overdag. Ik gebruik nu alleen nog Lyrica en slaapmedicatie. Ik ben in januari 2010 oppasmoeder geworden. Ik weet dat ik nooit meer in de zorg kan werken, maar na dertig jaar was dat ook mooi genoeg geweest. Verder doe ik mijn hele huishouding weer zelf. Het gevoel om niet meer afhankelijk te zijn van derden, en weer een rol te spelen in de maatschappij is en was erg goed voor mijn eigenwaarde. Ik kan dit verhaal alleen maar af sluiten met het brengen van een papieren buiging voor Jette Begeer, en de rest van het behandelende team van gezondheidscentrum Het Want